Flying Giants

Terwijl Nederland gebukt gaat onder een hittegolf, en zelfs onze thermostaat 32,5 °C als binnentemperatuur aangeeft, probeer ik wat achterstand op mijn website weg te werken. Veel anders kun je nu toch niet doen.

Afgelopen februari alweer, bezocht ik Lake Kerkini, dat ligt in het noorden van Griekenland, tegen de Bulgaarse grens aan. Door het plaatsen van een stuwdam ontstond dit artificiële zoetwatermeer, gevoed door de rivier de Strymon., die ontspringt in Bulgarije en uiteindelijk uitmondt in de Egeïsche zee. Tezamen met de omliggende moerasachtige gronden vormt Lake Kerkini het Lake Kerkini National Park, in het noorden begrenst door het Kerkini-gebergte., dat tevens de grens tussen Griekenland en Bulgarije vormt.

Lake Kerkini is een waar vogelparadijs; er kunnen maar liefst 300 soorten worden aangetroffen. Lake Kerkini is tevens overwinter- en broedgebied voor de bedreigde Dalmatische pelikanen. Deze Dalmatische pelikanen vormen een geliefd foto-onderwerp voor wildlife fotografen, en vele aanbieders van fotoreizen bieden er tripjes naartoe aan in de maanden januari en februari, als de Dalmatische pelikanen door hun broedkleed op zijn mooist zijn.

Nu hou ik nooit zo van dit soort tripjes, waar zoveel fotografen, die hebben bedacht met fotografie hun geld te willen verdienen, en dus tours en workshops gaan aanbieden, een graantje van willen meepikken en voor iets, wat eenvoudig te organiseren is, de hoofdprijs vragen. Ik vind het vercommercialiseerd en ik zie er inmiddels nauwelijks meerwaarde in voor mijzelf.

Desalniettemin wordt het huren van een bootje, inclusief schipper en de benodigde vis als ‘bait’ een prijzige aangelegenheid als je dit als individu wil doen. Nu was ik een tijdje geleden op de website van George Blonsky gestuit. George is een in het Verenigd Koninkrijk opgegroeide fotograaf, met Grieks-Russische roots, en inmiddels alweer jaren woonachtig in Kerkini. Hij was de eerste die workshops organiseerde die specifiek gericht waren op het fotograferen van de Dalmatische pelikanen van het Kerkini-meer, en dat veranderde de zaak. Ik blijf van mening dat het inhuren van een lokale fotograaf, die het gebied als geen ander kent, wèl de meerwaarde heeft die ik bij een georganiseerde fotoreis zoek en dat is gebleken.

George houdt zijn groepen klein, vaart in een beter aangepast bootje en weet ongelooflijk veel over het aanwezige wildlife te vertellen. Als professioneel natuurfotograaf biedt hij alle ondersteuning, mits nodig. Daarnaast bleek George een heel plezierig persoon en aangename tafelgenoot. Mocht je Kerkini overwegen, kijk dan wat mij betreft niet verder. De link naar zijn website vind je hier.

Samen met An Meert, mijn Belgische fotomaatje, met wie ik ook al naar Hongarije ging, vloog ik met Transavia van Amsterdam naar Thessaloniki, waar George ons op stond te wachten. Na een autorit van anderhalf uur kwamen we aan in Kerkini, waar we in het Oikoperiigitis Hotel verbleven, een prima uitvalsbasis, maar je moet even door de wat gedateerde foto’s op booking.com heen kijken. Ruime, schone kamers, een goed ontbijtbuffet en een heerlijke dinerkaart, ook voor vegetariërs zoals ik.

Het programma voor de komende drie dagen was eenvoudig. Elke ochtend rond 06:45 uur vertrokken we naar het nabijgelegen haventje, waarbij we tijdens zonsopkomst en de paar uren daarna op het water zaten. Vervolgens was er gelegenheid voor ontbijt en kon je je eigen tijd indelen, totdat we rond 14:00 uur weer vertrokken naar het haventje voor een tweede sessie tot aan zonsondergang. Het betrof een aangepast programma, waarbij het fotograferen vanaf de oever werd vervangen door een tweede vaart met de boot, aangezien de waterstand door langdurige regenval te hoog was om vanaf de oever te fotograferen. Door deze overvloedige regenval was ook het water in het meer een beetje bruinig vanwege het vele slib dat door de Strymonrivier werd aangevoerd. We hadden dus condities die niet perse ideaal waren; doordat het vaak zwaarbewolkt en regenachtig was, hebben we geen enkele mooie zonsopkomst of -ondergang gehad. Dat op zichzelf vond ik jammer, maar het heeft weinig nut lang in die teleurstelling te blijven hangen. Het is iets wat me wel vaker overkomt op reizen.

Dat betekende niet dat er niet mooi gefotografeerd kon worden. Juist dit weer leverde totaal andere kansen dan vooraf gedacht. Mistige ochtenden gaven een moody atmosfeer, en zwaar bewolkte luchten boden een uitgelezen kans voor high key (overbelichting) en creatieve foto’s met lange sluitertijd. Ook nam ik mijn 7Artisan 8mm fisheye lensje mee, waarmee ik ontzettend veel plezier heb gehad. En nadat George in de verte grote drukte bij de aalscholvers had gezien, die grote scholen vis hadden ontdekt, gingen we hier met de boot op af. Als enige boot. Daar waanden wij ons in een documentaire van BBC Earth, waar alleen de voice-over van David Attenborough ontbrak. Ontzettend indrukwekkend was het aangezicht van duizenden aalscholvers, met daartussen ontelbaar veel Dalmatische pelikanen, die een visje mee pikten. Zo mooi om het natuurlijke gedrag van de pelikanen te aanschouwen en het geluid… het geluid was zo fantastisch. De meerwaarde van een lokale gids bewees zich.

Het was een heerlijke korte break en een zeer zeker voor herhaling vatbaar tripje.. Naar Kerkini wil ik terug. Misschien nog een keer de pelikanen, maar vooral ook wil ik dolgraag eens vanuit een drijfhut fotograferen, een mogelijkheid die George ook biedt.

Hieronder een aantal van mijn beelden, waarop je ook witte pelikanen treft, die in het broedseizoen een prachtig zalmroze verenkleed hebben: